ORGAANDONOR? NEEN!

 

je mag ook kiezen voor een respectvolle

bejegening van het menselijke wezen

en een respectvolle manier van sterven

Tekens van leven

 

 

Vertoont een hersendode de tekenen van een dode?

 

Het antwoord is een ondubbelzinnig neen! De patiënt vertoont juist velerlei tekens van leven: het hart klopt, de bloedsomloop functioneert uitstekend, de cellen blijven zich vermenigvuldigen, alle orgaanfuncties zijn intact inclusief de wisselwerking binnen het gehele organisme, er vindt in het lichaam een normale uitwisseling van gassen plaats, het spijsverteringssysteem functioneert evenals het stofwisselingssysteem, de neuronale besturing (zoals o.a. in de vorm van reflexachtige bewegingen) werkt. En nog veel meer functioneert prima: de functies van het resterende centrale zenuwstelsel (ruggenmerg), het immuunsysteem, het bloedvormingsysteem, bloedfunctie, hormoonregulatie, intern milieu (water- en zuren/basenhuishouding), darmflora, voortplantingsfuncties, weefselvormingsprocessen, genezingsprocessen, vermogen om koorts te ontwikkelen, reageren op medicijnen, uitscheidingsprocessen.

Al deze symptomen kunnen alleen bij levende systemen optreden en zij getuigen dus ook van leven!

 

De geïsoleerde gedeeltelijke hersenuitval (hersendood) is dus beslist geen teken van dood! De hier genoemde lichamelijke signalen vormen het bewijs van leven. Hoe lang dit leven nog zal voortduren is niet te voorspellen. Uren, dagen, weken, maanden? Dat dit leven ondersteund wordt via beademing, kunstmatige voeding en toediening van medicamenten is niet wezenlijk want dit gebeurt bij veel patiënten. Het lichaam van een hersendode is nog voor ongeveer 95% intact.

 

Zoals eerder aangegeven worden op een potentiële postmortale donor testen uitgevoerd die moeten vaststellen dat het leven uit de patiënt verdwenen is en dat hij/zij dus dood is. Er wordt o.a. gebruik gemaakt van een EEG en de patiënt krijgt vervelende prikkels toegediend.

 

Het EEG (elektro-encefalogram).

Volgens de huidige wetenschappelijke kennis zijn met een EEG niet de totale hersenen te meten. Vitale delen – o.a. thalamus, delen van de hersenstam en kleine hersenen, centrale zenuwstelsel – zijn niet te controleren. Hier komt bij dat hersenonderzoekers steeds geavanceerdere meetmethodes hebben ontwikkeld die de intensivist in het ziekenhuis niet gebruikt. Wanneer de hersenonderzoeker nog activiteit meet, ziet de intensivist de platte nullijn ‘een vlak EEG’ en rapporteert dat er niets meer valt waar te nemen.

Er zijn gevallen bekend waarbij een patiënt, nadat de hersengolven wekenlang op de nullijn hadden gestaan, toch weer herstelde. Laten we voor het onderzoek naar de juistheid van wat ons wordt voorgeschoteld ook kijken naar mensen die een bijna doodervaring hebben gehad: bij hen werd een vlak EEG geconstateerd, complete hartstilstand en geen ademhaling meer, en dit enige minutenlang. En toch keerden ze weer terug. (‘Eindeloos Bewustzijn’ – Pim van Lommel, 2007)

 

Zwangere vrouwen.

Uit de medische literatuur (‘Geven en nemen’ – dr. Erwin J.O. Kompanje, 1999) is een aantal gevallen bekend van hersendood verklaarde zwangere vrouwen die na enige weken een levend kind ter wereld brachten. Een ervan vind je onder deze link. Hiermee worden twee onwaarheden uit de voorlichting van de overheid e.a. scherp aan de kaak gesteld. Ten eerste dat een hersendode nog slechts enige uren in leven gehouden kan worden. Ten tweede dat een hersendode dood is want hoe zou het mogelijk moeten zijn dat een dode een levend kind ter wereld brengt? Kan een nieuw leven zich ontwikkelen uit een stoffelijk overschot, uit een dode? Kun je een dode beademen en nog weken in leven houden om een kind geboren te laten worden?

 

Een ‘beademd stoffelijk overschot’? Elke medicus weet dat het stoffelijke overschot van een mens onmogelijk met enig resultaat beademd kan worden. Neem de proef op de som: ga naar een mortuarium en beadem een van de aanwezige stoffelijke overschotten. Resultaat? Geen enkel! Wie nu blijft beweren dat bij een hersendode een stoffelijk overschot, een lijk, een dode, wordt beademd, doet de waarheid dus bewust geweld aan.

Hier wordt de schrijnende onwaarheid uit artikel 14, lid 1 uit de Wet op de orgaandonatie zichtbaar: “… uit een beademd stoffelijk overschot …” Een werkelijk stoffelijk overschot is niet te beademen! Een werkelijk stoffelijk overschot, een lijk, een dode kun je niet in leven houden want er is geen leven meer!

 

Vervelende prikkels.

Wanneer een hersendode niet reageert op extern toegediende pijnprikkels veronderstellen de medisch deskundigen dat hij dood is. Klopt deze veronderstelling?

Door allerlei omstandigheden kan een lichaamsdeel van iemand niet meer op prikkels reageren omdat zenuwen zijn uitgeschakeld. Dit komt bij veel mensen voor en niemand zal het in zijn hoofd halen deze mensen dood te verklaren. En terecht.

Een treffend staaltje van de inhoudelijke onjuistheid van deze veronderstelling beschrijft Jan Kerkhoffs in zijn boek ‘Droomvlucht in coma’ (1994). Het behandelende ziekenhuis vroeg zijn vrouw en kinderen of hij als orgaandonor gebruikt zou mogen worden. Zij weigerden. Hij beschrijft dat hij de hem toegediende pijnprikkels zeer pijnlijk voelde, maar dat zijn lichaam er niet op reageerde, hij was om onverklaarbare reden niet in staat te reageren. Jan Kerkhoffs is destijds niet volgens de huidige protocollen getest want die golden toen nog niet zo. Waar het hier om gaat, is dat we uiterst voorzichtig moeten zijn met iemand dood te verklaren als er geen reacties op prikkels komen.

Getuigt het van deskundigheid vol te houden dat het niet reageren op prikkels een bewijs is dat betrokken persoon niets meer ervaart, geen bewustzijn meer heeft, zijn persoonlijkheid kwijt is en dat dit dus een teken van dood is? Hoe weten de deskundigen dat dan? Hebben ze het ervaren? Durven theoretici hun ongelijk toe te geven ten overstaan van een ervaringsdeskundige?

 

De pijnappelklier en magneto-encefalografie.

Diep in je hersenen ligt de pijnappelklier verscholen. Klein, maar uiterst actief produceert deze diverse hormonen die van invloed zijn op je bewustzijn, op je emoties en denken. De verschillende hormonen van de pijnappelklier induceren belevingen in verschillende bewustzijnsniveaus, die omschreven kunnen worden als belevingen van buiten- en binnenwereld. Zij maken het mogelijk zowel dagelijkse dingen als diepe trance te ervaren.

Het is heel goed mogelijk en zelfs zeer waarschijnlijk dat in het stervensproces een heen en weer switchen tussen die verschillende niveaus plaatsvindt voordat datgene is ingetreden wat wij de definitieve dood noemen. In plaats van ernstig beschadigde hersenen dood te verklaren verdient het aanbeveling eerst onderzoek te doen naar de werking van de pijnappelklier tijdens het sterven. In plaats van het EEG zou hiertoe het MEG (magneto-encefalogram) toegepast kunnen worden om dit op het spoor te komen.